business

Doordat aanvallers met AI steeds snellere, grootschaligere en geavanceerdere cyberaanvallen kunnen uitvoeren, kunnen organisaties niet langer uitsluitend vertrouwen op Human-in-the-Loop (HITL) -processen of traditionele perimeter security. Organisaties moeten op een fundamenteel andere manier kijken naar cybersecurity, waarbij cyberweerbaarheid niet langer wordt beschouwd als een uitdaging die met één product, platform of een steeds hogere digitale […]

Anthropic rekent voor 2028 op een omzet van 190 tot 200 miljard dollar. Dat cijfer zou de basis zijn waarop bankiers en investeerders de aanstaande beursgang van het AI-bedrijf waarderen. Wall Street kijkt daarmee twee jaar vooruit, iets wat bij IPO’s ongebruikelijk is. Dat stellen bronnen van Reuters. Het bedrijf zelf communiceerde in mei nog […]

Eerder werd al bekend dat onder meer de Bijenkorf en bol.com last hebben van het incident.

4 lessen over AI in de zorg van Kirill Sokol, oprichter van huidmonitoringsapp Skinive.

Linux 7.2 is officieel beschikbaar. Linus Torvalds (foto) heeft de nieuwe kernelversie uitgebracht na een relatief drukke laatste ontwikkelweek. Daarbij werden onder meer wijzigingen aan de GPU-scheduling op het laatste moment teruggedraaid omdat deze voor problemen zorgden. Torvalds schrijft in zijn aankondiging dat de laatste week opnieuw meer wijzigingen opleverde dan hij graag had gezien. […]

Een consortium bestaande uit Infram en Tetra Tech – met Earth en Birch als partners – is door provincie Noord-Holland geselecteerd om de komende jaren te ondersteunen bij complexe en integrale beleidsvraagstukken.

De veerverbindingen naar de Waddeneilanden zijn meer dan een ov-voorziening: ze vormen de levensader van de eilanden. Voor bewoners, ondernemers en bezoekers zijn ze de enige verbinding met het vasteland.

AI maakt de rol van de gemeentesecretaris bestuurlijk zwaarder. Dat komt onder meer doordat kunstmatige intelligentie steeds vaker raakt aan politieke afwegingen, publieke waarden en juridische verantwoordelijkheid, schrijft Van Dam Datapartners in een nieuwe whitepaper.

Kwetsbaarheden in software en firmware zijn onvermijdelijk, ook binnen OT-omgevingen. De manier waarop organisaties hiermee omgaan, bepaalt echter of die kwetsbaarheden daadwerkelijk leiden tot verhoogd risico. Waar in IT omgevingen snelheid van patching vaak centraal staat, geldt in OT een ander uitgangspunt: niet hoe snel een patch wordt geïnstalleerd is doorslaggevend, maar of het risico aantoonbaar wordt beheerst zonder de operatie te verstoren. OT-omgevingen kennen lange levenscycli, beperkte onderhoudsvensters en directe afhankelijkheid van fysieke processen. Het ongecontroleerd of versneld doorvoeren van patches kan daarmee grotere risico’s introduceren dan de kwetsbaarheid zelf. Tegelijkertijd nemen dreigingen toe en stellen wet- en regelgeving, zoals NIS2 en de Cyber Resilience Act (CRA), steeds hogere eisen aan aantoonbare risicobeheersing. Dat vraagt om een herijking van patch en kwetsbaarhedenbeheer binnen OT. Patchen is een middel, geen doel Een veelvoorkomend misverstand is dat kwetsbaarheden automatisch verdwijnen door zo snel mogelijk te patchen. In OT ligt dat genuanceerder. Direct patchen kan impact hebben op beschikbaarheid, veiligheid en procesbetrouwbaarheid. Daarom draait kwetsbaarhedenbeheer in OT niet om vaste update cycli, maar om risico gestuurde besluitvorming. Daarbij is het essentieel onderscheid te maken tussen generieke IT componenten, zoals Windows systemen, OT specifieke componenten zoals PLC’s, industriële netwerkapparatuur en embedded systemen. IT systemen kennen doorgaans frequente updates, terwijl OT updates minder vaak beschikbaar zijn en eerst door leveranciers moeten worden gevalideerd voor specifieke configuraties. Een uniforme patchaanpak is daardoor niet realistisch. Verschuivende verantwoordelijkheden in de keten Onder invloed van regelgeving zoals de CRA verschuift een groter deel van de verantwoordelijkheid naar fabrikanten en leveranciers. Van hen wordt verwacht dat zij kwetsbaarheden structureel identificeren, analyseren, oplossen en communiceren. Eindgebruikers mogen daarbij rekenen op tijdige security advisories, context over de impact in OT-omgevingen en praktische mitigerende maatregelen wanneer patching niet direct mogelijk is. Tegelijkertijd blijft de eindgebruiker verantwoordelijk voor het nemen van beslissingen binnen de eigen operationele context. Dat vereist inzicht in assets, softwareversies en afhankelijkheden, maar ook het vastleggen van besluiten: wordt een kwetsbaarheid gepatcht, gemitigeerd of tijdelijk geaccepteerd? Van patchmanagement naar risicoreductie Wanneer patching niet direct uitvoerbaar is, spelen compenserende maatregelen een sleutelrol in het beheersen van risico. (Micro-)segmentatie, beperking van communicatie en versterkte monitoring verminderen de blootstelling van kwetsbare systemen. Een belangrijke aanvullende maatregel is virtual patching, waarbij kwetsbaarheden worden afgedekt zonder het onderliggende OT systeem te wijzigen. Virtual patching maakt gebruik van IDS- en IPS-functionaliteit om kwaadaardig of afwijkend verkeer te detecteren en (indien gewenst) preventief te blokkeren. Hierdoor kan bescherming sneller worden aangepast dan met traditionele patchcycli. Patchmanagement en virtual patching vullen elkaar aan: patches blijven noodzakelijk, maar risico’s kunnen in de tussentijd aantoonbaar worden beperkt. Voor legacy- of end-of-life systemen, waarvoor geen patches meer beschikbaar zijn, is deze benadering vaak essentieel. Het voorkomt hoge investeringen en enorme operationele impact bij overhaaste vervangingen. Het maakt het mogelijk om migraties zorgvuldig te plannen binnen de lange termijn van OT-architecturen. Aantoonbare beheersing in plaats van patchtempo Het doel van OT-patchmanagement is geen maximale patchgraad, maar een beheersbare en aantoonbare risicopositie. Door patching, monitoring en compenserende maatregelen in samenhang te organiseren, ontstaat grip op kwetsbaarheden zonder de operatie onder druk te zetten. Besluitvorming is controleerbaar, maatregelen zijn verdedigbaar richting audits en incidentrespons wordt voorspelbaar. De bijbehorende whitepaper gaat dieper in op deze benadering en beschrijft hoe kwetsbaarheden, patchmanagement en mitigatie in samenhang kunnen worden ingericht binnen de realiteit van OT-omgevingen. Dit artikel is een derde publicatie in aanloop naar Cybersec Netherlands 2026. De publicatie in mei gaat over OT monitoring herzien: van inzicht naar daadwerkelijke risicoreductie. Kun je niet wachten, neem dan contact op met Stefan Barten | Improving Operational Resilience | van MODELEC Data-Industrie.

De grote Amerikaanse techinvesteerder Silver Lake aast op Workday, leverancier van ai-gedreven cloudsoftware voor personeelszaken, payroll, financiën en it. Mocht het tot een deal komen, dan wordt het een van de grootste overnames uit de geschiedenis van de software-industrie. Persbureau Reuters meldde als eerste de besprekingen over de overname. De beurswaarde van Workday lag vóór het overnamebericht rond de 43 miljard dollar. Nadat het aandeel afgelopen donderdag zo’n achttien procent steeg, liep de beurswaarde op tot circa 51,1 miljard dollar. Beide partijen hebben de overnamegesprekken maandenlang geheim kunnen houden. Zowel Silver Lake als Workday onthouden zich van commentaar. Reuters meldt op basis van zijn bronnen dat een deal nog niet helemaal zeker is. Als het wel lukt, kan dat veel impact hebben. Begin dit jaar leken leveranciers van traditionele software het moeilijk te gaan krijgen. Geavanceerde ai-tools zouden hen kunnen wegblazen. Er werd zelfs gevreesd voor een saas-pocalypse. Maar als grootmachten als Silver Lake kapitaal in saas-bedrijven steken, wordt de soep kennelijk niet zo heet gegeten. Dat kan een ommekeer in het denken over leveranciers van grote, complexe softwaresystemen inluiden. Die zijn niet zo gemakkelijk na te bouwen. Bovendien blijkt de kwaliteit van met ai ontwikkelde software heel gemiddeld of zelfs matig. Zeker veelomvattende software die, zoals bij Workday, naast hr ook financiën omvat, moet zeer betrouwbaar functioneren. Silver Lake is zich ervan bewust dat Workday met zijn uitgebreide productsuite een sterke positie kan innemen. Bovendien biedt Workday ook ai-agenten. Met Sana brengt het bedrijf een conversatiegerichte ai-ervaring naar zijn platform voor hr- en financiële processen. Tot de partners van Workday behoort ook Randstad Digital, naast Accenture, Deloitte, PwC en KPMG. Onlangs breidde Workday zijn value-added reseller-programma uit naar de EMEA-regio, waaronder Nederland. Silver Lake had een jaar geleden al meer dan 110 miljard dollar aan activa onder beheer. De bedrijven waarin het investeert, zijn gezamenlijk goed voor een jaaromzet van 260 miljard dollar. Het private-equitybedrijf deed eerder – succesvol – investeringen in Dell, VMware en Electronic Arts.

Reisbedrijf TUI Group heeft zijn semantische zoekfunctie uitgerold naar alle Britse websitebezoekers en meet daarbij een stijging van 28 procent in de search-to-book-conversie. In plaats van te klikken door zoekmenu’s en filtervinkjes te plaatsen, vertellen Britten hoe hun ideale vakantie eruit ziet. De touroperator zoekt vervolgens de beste vakanties erbij. Die resultaten zijn in de eerste proeven zo goed, dat 28 procent van de zoekers daadwerkelijk overgaat tot boeken, Dat vertelde TUI vorige week bij de publicatie van de financiële cijfers over het derde kwartaal van boekjaar 2026. Tijdens de telefonische toelichting op de cijfers zei het management dat semantic search ook in de app is geïntegreerd en komende maanden naar de overige markten wordt uitgerold. Dit is slechts een van AI-initiatieven waar TUI over sprak. Kunstmatige intelligentie levert ook al merkbare kostenbesparingen op. Het versnelt bijvoorbeeld softwareontwikkeling en verandert de samenstelling van IT-teams. TUI is daar niet enig in, maar kan het zich ook niet permitteren niet mee te gaan in deze ontwikkeling. AI kan volgens directievoorzitter Sebastian Ebel veel impact gaan hebben. Hij doelt dan met name op het punt dat consumenten direct via ChatGPT reizen gaan boeken en Google daarvoor links laten liggen. Dat kost TUI allereerst minder geld, maar het stelt het bedrijf ook in staat om meer reizen op maat aan te bieden. Daarmee bedoelt Ebel dat hij dat de reisgroep een bredere productmix aan kan, of eigenlijk: moet, aanbieden. Twee jaar geleden bestond ongeveer 45 procent van het aanbod uit gedifferentieerde producten. Dit jaar mikt TUI op 60 tot 65 procent, met 80 procent als einddoel. Meer eigen hotels, merken en vluchten betekent minder vergelijkbaarheid, hogere marges en een grotere kans dat een taalmodel TUI boven een onbekende concurrent zet. Hoe groter het aanbod, hoe groter de vindbaarheid van een passend reisproduct. Naast semantische search breidde TUI de integratie in ChatGPT uit. Die koppeling, aangekondigd in mei 2026, kreeg extra functies zoals een kaartweergave van hotels en zoeken naar meerdere bestemmingen. De digitale beloftes klinken mooi, maar beleggers kijken enkel naar de cijfers onder de streep. Op dat punt had Ebel een minder rooskleurig verhaal. De daalde met vijf procent tot 5,8 miljard euro en de winst voor belasting kromp met negentig miljoen tot 235 miljoen euro. TUI wijdt de tegenvallende resultaten aan geopolitieke tegenwind.

Vanaf morgen (15 augustus) geldt in Nederland de Cyberbeveiligingswet, de Nederlandse vertaling van de Europese NIS2-richtlijn. Zo’n achtduizend organisaties moeten eraan voldoen: zorg-, meld- en registratieplicht. De meeste bedrijven pakken dat aan zoals ze dat bij elke wet doen. Ze checken de vereisten af, kopen mogelijk een extra tool aan, halen een certificaat en zetten een vinkje: job done. Andere Europese landen, waaronder België, begonnen twee jaar geleden al met de implementatie van de wet. Die ervaring leert: je komt er niet met een vinkje. Een certificaat bevestigt dat je op de dag van de audit aan de vereisten voldeed. Het zegt niets over hoe snel je reageert op de dag dat het misgaat. Risicobeheer is een proces, geen rapport. Een bestuur dat cybersecurity afvinkt op basis van wat it aanlevert, doet wat de wet wil vermijden De Cyberbeveiligingswet vraagt in de kern iets anders dan een opsomming van genomen maatregelen. Ze vraagt dat een organisatie haar eigen kritieke processen kent, weet welke risico’s het zwaarst wegen en kan aantonen dat iemand daarvoor verantwoordelijk is. Niet één keer per jaar bij een audit, maar doorlopend. Dat klinkt eenvoudig. In de praktijk is het meestal het punt waarop trajecten vastlopen. Niet op de techniek. Firewalls en backups regelen bedrijven doorgaans wel. Maar op een eenvoudigere vraag: wie is er eigenaar van, vandaag en morgen? De keten tekent mee Dat eigenaarschap stopt niet bij de eigen muren. Artikel 21 van de NIS2-richtlijn maakt supply-chainsecurity verplicht onderdeel van het risicobeheer. Het risico van je leverancier is voortaan ook jouw risico. Cybersecurity is op die manier zoals een verbouwing. Je kunt voor elektriciteit, sanitair en isolatie elk een andere aannemer inschakelen. Maar als er iets misgaat, vraagt niemand welke onderaannemer de fout maakte. De vraag luidt: wie voerde de regie? Een klant die zelf onder de wet valt, stelt jou diezelfde vraag, in een aanbesteding of bij een contractverlenging. Wie daar geen antwoord op heeft, verliest tijd of de opdracht zelf. Aansprakelijkheid klimt omhoog De wet maakt van cybersecurity ook uitdrukkelijk een bestuurskwestie. Bestuurders moeten toezicht houden en voldoende kennis hebben om risico’s zelf te beoordelen. Bij nalatigheid kunnen ze persoonlijk worden aangesproken. Een bestuur dat cybersecurity enkel afvinkt op basis van wat it aanlevert, doet precies wat de wet wil vermijden: risico’s beheren zonder ze zelf te doorgronden. Geen enkele tool vervangt ervaren eigenaarschap Als cybersecuritybedrijf begeleiden we al bijna twee jaar organisaties in andere landen, waaronder België, die met dezelfde wetgeving worstelen. Het patroon is steeds hetzelfde: niet de bedrijven met de duurste tools komen er goed door, maar de bedrijven die weten wie beslist, wie opvolgt en wie het merkt zodra er iets verandert. Stel jezelf daarom niet de vraag of je compliant bent. Stel jezelf daarentegen de vraag: als het morgen misgaat, in de eigen organisatie of bij de belangrijkste leverancier, wie weet dan wat er moet gebeuren? En hoeveel tijd is daarvoor nodig? Wouter Decruy, managing director Acen

Minder dan de helft van de acht- à tienduizend organisaties die in Nederland onder de Cyberbeveiligingswet (Cbw) vallen, heeft zich geregistreerd. Gisteren aan het begin van de avond stond de teller op 2.942 registraties in het Cbw-entiteitenregister.Dat meldt het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC) desgevraagd. Worden de verbonden organisaties meegeteld, dan komt het bereik op 4.144 organisaties. Met verbonden organisaties worden organisaties bedoeld die afzonderlijke organisaties zijn, maar door bijvoorbeeld eigendom of zeggenschap nauw met elkaar verweven zijn. Die verbondenheid kan meewegen bij de vraag of een organisatie onder de Cyberbeveiligingswet valt.In werkingMorgen (15 augustus) treedt de langverwachte wet eindelijk in werking. Dan gelden nieuwe verplichtingen op het gebied van cyberbeveiliging. Circa negenduizend Nederlandse organisaties moeten voldoen aan strengere maatregelen voor de beveiliging van hun netwerk- en informatiesystemen. De normen voor cybersecurity gaan flink omhoog.Maar in weerwil van de naderende deadline voor registratie laat het aantal aanmeldingen deze maand tot nog toe geen grote piek zien. In augustus staat de teller op 653 registraties, waarmee juli (599) is ingehaald, met nog dertien werkdagen te gaan. Op basis van de huidige cijfers, van vóór het ingaan van de wet en de registratieplicht, is het nog te vroeg om te zeggen welke sectoren qua aantallen registraties vooroplopen en welke achterblijven.De implementatie van de Europese NIS2-richtlijn in Nederland is van toepassing op organisaties die essentiële of belangrijke diensten verlenen. De wet ziet toe op organisaties uit achttien sectoren, waaronder energie, drinkwater, digitale infrastructuur, gezondheidszorg, overheid en vervoer.InschrijvingEen van de eerste stappen voor organisaties is het registreren bij het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC). Inschrijving in het nationaal entiteitenregister is per 15 augustus verplicht. Organisaties moeten toetsen of ze onder de Cyberbeveiligingswet vallen. Elk bedrijf is zelf verantwoordelijk voor tijdige registratie én voor het actueel houden van alle gegevens.Het klantcontactcentrum van het NCSC krijgt regelmatig vragen over de registratie, zegt woordvoerder Roger Kaemingk. Die gaan over verschillende onderwerpen, zoals complexe bedrijfsmodellen en niet in Nederland gevestigde bedrijven zonder KvK-nummer die zich hier willen inschrijven. Het NCSC biedt organisaties in dit soort situaties maatwerk en actieve ondersteuning.Volgens Thomas Margner, technisch directeur bij TrendAI, nemen veel organisaties een afwachtende houding aan. Een groot aantal heeft nog niet vastgesteld of het onder de Cyberbeveiligingswet valt. Dat geldt met name voor organisaties die niet eerder met dit type toezicht te maken hebben gehad. Margner: ‘Uit onderzoek van Grant Thornton blijkt dat slechts een derde van de mkb-bedrijven die onder de Cyberbeveiligingswet vallen daadwerkelijk actief met compliance bezig is, wat aansluit bij wat wij in de praktijk zien: ruim de helft staat nog aan het begin.’Nieuw in de wet is dat managers persoonlijk aansprakelijk zijn te stellen voor tekortkomingen in de cybersecurity, zoals een gebrek aan training. De verantwoordelijkheid voor het beheersen van cyberrisico’s komt daarmee daadwerkelijk op bestuursniveau te liggen.Michel Woudstra, partner account manager bij Rohde & Schwarz Networks & Cybersecurity, stelt dat cybersecurity met de officiële inwerkingtreding van NIS2 nu definitief van de serverruimte naar de bestuurskamer is verhuisd. ‘Te vaak wordt digitale veiligheid nog gezien als een verantwoordelijkheid van de it-afdeling. NIS2 daarentegen legt duidelijk de persoonlijke aansprakelijkheid van de bedrijfsleiding vast.’De directie kan niet meer op afstand blijven. Volgens Christian Boertje, directeur van Boem Cybersecurity, kunnen toezichthouders bij ernstig falen maatregelen richting bestuurders zelf nemen. Het begint bij aanwijzingen en het opleggen van verbetermaatregelen. Daarna volgen bestuurlijke boetes, waarbij de bedragen voor essentiële entiteiten hoger liggen dan voor belangrijke entiteiten.Delegeren mag; de verantwoordelijkheid overdragen niet. Boertje raadt aan om besluiten ter verbetering van de weerbaarheid met datum, onderbouwing en naam vast te leggen.RisicobeheerDe wettelijke verplichting bestaat uit drie delen. Het leidinggevend orgaan keurt de maatregelen voor risicobeheer goed, ziet toe op de uitvoering daarvan en volgt scholing, zodat het de risico’s en beheersmaatregelen daadwerkelijk kan beoordelen. Volgens Boertje wordt dat laatste vaak onderschat. Het gaat niet om technische kennis, maar om het vermogen om een risicoafweging te lezen, er kritische vragen bij te stellen en een besluit te nemen dat je later kunt uitleggen.Bestuurders moeten beschikken over voldoende kennis en vaardigheden om cyberrisico’s en de genomen maatregelen te kunnen beoordelen. Ze krijgen daarvoor twee jaar de tijd. Om die reden bevat de wet ook een trainingsplicht voor bestuurders.Volgens Martin Krämer, ciso advisor bij KnowBe4, lijkt die periode van twee jaar ruim, maar het opbouwen van echte competentie op bestuursniveau kost meer tijd dan veel bestuurders denken. Met het volgen van een awareness-training en het behalen van een deelnamecertificaat kom je er niet. ‘Bestuurders moeten cyberrisico’s en de manier waarop deze worden beheerst kunnen identificeren, evalueren en beoordelen. Ze moeten vooral begrijpen welke impact deze risico’s op de organisatie kunnen hebben. Dat betekent dat zij actief betrokken moeten zijn bij beslissingen over risicomanagement.’Als je bedrijf wordt gehackt, ben je niet automatisch schuldig. Volgens Christian Boertje ben je pas strafbaar of aansprakelijk als je vooraf je best niet hebt gedaan.Regels in het kort:Pech hebben mag; was de beveiliging goed, maar kwamen de hackers er toch doorheen? Dan is het domme pech.Niets doen mag niet; heeft de directie nooit naar de beveiliging gekeken of gevraagd? Dan heeft het bedrijf een probleem.De overheid verwacht niet dat je honderd procent onkwetsbaar bent. De controleur stelt vooral deze vragen:Wist je wat de digitale risico’s van je bedrijf waren?Was de directie op de hoogte van deze risico’s?Is er bewust gekozen welke risico’s wel en niet werden aangepakt?Is er geluisterd naar eerdere waarschuwingen?Het gevaarlijkste is waarschuwingen negeren. Heb je een rapport gekregen waarin staat dat de beveiliging slecht is en heb je daar niets aan gedaan? Dan is dat rapport achteraf het bewijs dat je wist van het probleem, maar weigerde om het op te lossen. Een cyberverzekering kan schade dekken, maar neemt de wettelijke verantwoordelijkheid niet weg. Bestuurlijke boetes zijn bovendien vaak uitgesloten van dekking.BoetesWanneer boetes worden gegeven en hoe hoog die uitvallen, zal in de praktijk moeten blijken. Gilles van Heijst, transformation lead bij YaWorks (digitale infrastructuur), stelt dat het onduidelijk is waar de lat precies komt te liggen. ‘Dat zal waarschijnlijk pas blijken bij de eerste boetes. Wacht daar niet op: de wet kent geen overgangsperiode en bestuurders worden persoonlijk aansprakelijk als de beveiligingsmaatregelen niet op orde zijn.’ Zijn indruk is dat veel organisaties basisprocessen zoals identiteits- en toegangsbeheer, het intrekken van oude accounts of het uitfaseren van verouderde systemen nog onvoldoende hebben geborgd.Ook bedrijven die niet onder de Cyberbeveiligingswet vallen, kunnen hiermee te maken krijgen. Cindy Wubben, ciso bij Visma, verwacht dat deze wet een vergelijkbaar effect zal hebben als de AVG. ‘Natuurlijk moeten de organisaties die onder de wet vallen de juiste maatregelen implementeren, maar door de ketenverantwoordelijkheid zullen ook bedrijven die momenteel buiten de directe reikwijdte vallen uiteindelijk via de klantvraag aan de eisen gaan voldoen. Dat geldt bijvoorbeeld voor veel mkb-bedrijven en toeleveranciers die diensten leveren aan grotere organisaties die wel rechtstreeks onder de wet vallen. Het toezicht verloopt in die gevallen niet via de formele toezichthouder, maar via klantrelaties en contractuele afspraken.’Aan value added resellers, it-adviseurs en dergelijke biedt het expliciet neerleggen van eindverantwoordelijkheid en aansprakelijkheid bij het bestuur nog een unieke kans. Michel Woudstra: ‘Ze kunnen het gesprek over digitale weerbaarheid nu rechtstreeks op directieniveau voeren.’ Volgens hem kan dit leiden tot een betere afstemming tussen it-strategie en bedrijfsdoelstellingen, het vrijmaken van noodzakelijke budgetten en een organisatiebrede veiligheidscultuur. Een maatschappelijk en zakelijk voordeel hiervan is dat bedrijven niet langer reactief branden blussen, maar proactief hun bedrijf beschermen tegen kostbare uitval, datalekken en reputatieschade.Meer te weten komen over NIS2? Kom naar Cybersec Netherlands (9+10 september, Jaarbeurs Utrecht)👉🏼 Registreer nu gratis …

Bpost lanceert in Oostende het eerste Bbox City Network, een fijnmazig netwerk dat samen met steden wordt uitgebouwd en dat bewoners, lokale overheid, handelaars en bezoekers meer flexibiliteit biedt. Met het Bbox City Network wil Oostende en Bpost de logistieke druk op de stad verminderen, door de distributie van pakjes meer te stroomlijnen. Doel is minder versnippering, een zeer dicht netwerk van afhaalpunten en meer gedeelde logistieke infrastructuur. ​ In Oostende staan vandaag al twintig Bboxen, de komende maanden komt er nog een tiental bij, dit zowel op privaat als op publiek terrein. De automaten bieden tal van extra mogelijkheden voor zowel de handelaewb als de stadsbewoners; Zo kunnen Oostendenaars in alle wijken hun pakjes 24/7 op wandel- of fietsafstand ophalen of verzenden. Naast de Bboxen zijn er tevens het postkantoor, en 14 post- en pakjespunten, waar Oostendenaars die liever bediend worden door een persoon terecht kunnen tijdens de openingsuren. De explosieve groei van online shopping verandert de steden ingrijpend. Het huidige model, waarbij pakjes één voor één aan huis worden geleverd, vergroot problemen zoals uitstoot en verkeersdruk. De oplossing is volgens Bpost niet minder leveren, maar wel stadslogistiek slimmer organiseren zodat bereikbaarheid, leefbaarheid en dienstverlening hand in hand blijven gaan. Volgens Laurens Himpe, Chief Automated Parcel Officer bij Bpost, vinden de Oostendenaars massaal hun weg naar Bboxen. ‘De cijfers bewijzen dat: het aantal pakjes dat de laatste 12 maanden in Oostende in een automaat werd geleverd is verdubbeld, ten opzicht van het jaar daarvoor. Dankzij het open netwerk zal nu ook een speler als DHL zijn pakjes in Oostende in de Bboxen kunnen leveren. Met het geïntegreerde netwerk als logistieke ruggengraat van de stad, geven we nu al vorm aan de stadslogistiek van de toekomst.’