business

Wereldwijd heeft 85% van de organisaties vertrouwen in zijn cybersecurityvaardigheden, terwijl maar 70% klaar is met het implementeren van de belangrijkste beveiligingsmaatregelen. Dat blijkt uit onderzoek van Deloitte.

Over de afgelopen jaren is duurzaamheid in de ogen van beslissers en Chief Sales Officers verschoven van bijzaak naar integraal onderdeel van de commerciële koers. Guy de Schutter en Songa Jansen van Kyden lichten toe wat hieraan ten grondslag ligt en illustreren dit met voorbeelden uit de praktijk.

In oktober organiseert Team Rockstars IT het event Rockstars Valley 2026. Onder het thema ‘Engineering Under Pressure’ staat het delen van praktijkervaringen uit IT-projecten centraal en wordt inzicht geboden in hoe organisaties omgaan met technologische innovatie, complexiteit en prestaties onder druk.

Workday, een van de grootste softwareplatforms voor stafafdelingen, heeft zijn eigen slimme AI-collega gelanceerd: Sana. Experts van HR Path leggen uit wat deze slimme collega doet en welke waarde deze toevoegt.

De Europese boekingssite Omio groeit dit jaar naar zeventig landen en streeft voor 2027 naar honderd landen. De directeur van de vergelijkings- en boekingssite voor trein, bus, vlieg- en ferrytickets zegt dat in een vraaggesprek met vaktitel Phocuswire. Naren Shaam begon de site uit persoonlijke frustratie dat het schier onmogelijk was om vanuit één interface een treinreis te boeken die over meerdere landen en daarmee operators gaat. Ondertussen is het bedrijf zo sterk ingericht op het ontsluiten van complexe databronnen dat het enig is in zijn soort. Vandaag de dag ontsluiten ze de data van tien- tot twaalfduizend reisbedrijven. Vanuit deze positie wil het dit jaar groeien van 47 naar zeventig landen en volgend jaar nog eens dertig erbij. Shaam verkoopt zijn diensten aan de eindconsument, maar bijvoorbeeld via een B2B-deal aan reisorganisatie TUI. Omio is volgens de directeur en oprichter winstgevend. Foto: André Marques 432 (cc)

Rechter buigt zich over DigiD‑veto terwijl clouddienstverlener uithaalt: ‘Als we zo gevoelig zijn, waarom kocht de Staat ons niet?’ It-dienstverlener Solvinity vindt het onbegrijpelijk waarom de Nederlandse Staat geen interesse toonde om het Amsterdamse bedrijf over te nemen dat de infrastructuur onder DigiD regelt. Als Solvinity zo belangrijk zou zijn voor de bescherming van gevoelige data dan had de overheid meteen kunnen toehappen, menen de advocaten van Solvinity en de Britse investeerder Vitruvian Partners.  Dit bleek maandag 6 juli tijdens de behandeling van de zaak van Solvinity tegen het ministerie van Economische Zaken. De rechtbank Rotterdam boog zich over de blokkade op de verkoop van Solvinity aan het Amerikaanse Kyndryl. Dit gebeurde op advies van het Bureau Toetsing Investeringen (BTI) dat de transactie betitelt als een risico voor het publieke belang.  Solvinity verweert zich tegen het veto, niet in de laatste plaats omdat nooit helemaal duidelijk is geworden welke gevaren het ministerie precies ziet. D66-staatssecretaris Willemijn Aerdts (Digitale Economie en Soevereiniteit) en haar ambtenaren willen echter niets van openbaarmaking weten. Want dat zou Logius, de dienst van Binnenlandse Zaken die DigiD in de lucht houdt, kunnen schaden. Om die reden was een deel van de druk bezochte rechtszitting maandag besloten.  Onterechte toetsing Wat nog tijdens het openbare deel naar buiten kwam, was dat Solvinity een toetsing op grond van de Wet ongewenste zeggenschap telecommunicatie (WOZT) onterecht vindt. Bovendien claimt het bedrijf maatregelen te kunnen bieden die de zorgen technisch kunnen wegnemen. Volgens tech-expert Bert Hubert erkent Solvinity daarmee dat er een gevaar is. Logius zou overigens akkoord zijn gegaan met de handreiking van het bedrijf. De advocaten van het ministerie ontkennen ten stelligste dat het verbod een politiek gedreven achtergrond heeft en geen feitelijke basis kent. In het besloten deel werd daar meer over gezegd. Ook weerspraken zij de stelling van Solvinity dat de gehele Nederlandse digitale infrastructuur al jaren in gevaar zou zijn als Amerikaans eigenaarschap van leveranciers een probleem vormt. ‘Er is echt zorgvuldig onderzoek geweest. ‘De staatssecretaris heeft wel degelijk oog gehad voor de belangen van Solvinity,’ aldus de landsadvocaat. ‘Maar Solvinity heeft toegang tot allemaal bijzondere overheidsinformatie. En deze informatie kan door Amerikaanse wetgeving opgevraagd worden,’ aldus de advocaat die stelt dat Solvinity echt een apart verhaal is. De rechter onderzoekt nu of er haast bij is om het verbod te stoppen maar er is de nodige twijfel. Zoiets gebeurt alleen als de overheid een enorme fout heeft gemaakt die niet meer te herstellen is. De rechter geeft aan dat dit erg moeilijk te bewijzen is. De voorzieningenrechter doet binnen twee weken uitspraak.

Microdrama, het uit Azië overgewaaide format van mobiele fictieseries van hooguit anderhalve minuut, wordt onderwerp van gesprek in de Nederlandse media-industrie. Bij oriëntaties op de toekomst, formats en programmeringen wordt er in de sector volop over dit nieuwe format gepraat. Tot acties, lees: producties, lijkt het in deze fase nog niet te komen. Maar het is een kwestie van tijd voordat een Nederlandse partij ermee gaat experimenteren, verwacht mediaconsultant Jonatan de Boer. De Boer modereerde eind juni op de VidCon-conferentie in de VS het panelgesprek over het fenomeen. In de VS zien tientallen miljoenen kijkers maandelijks van dit soort korte soapopera’s op hun telefoons. TikTok kiest ervoor om microdrama’s in te zetten als reclameformat voor merken. Dat de belangstelling ook in Nederland groeit, is niet vreemd. De microdrama-industrie genereerde wereldwijd in 2025 wereldwijd zo’n elf miljard dollar. Grote namen als Disney, Google en Fox investeren er inmiddels in. Mediaconsultant Jonatan de Boer schetst tegenover Emerce: “Een aflevering duurt één tot enkele minuten, is verticaal gefilmd en eindigt steevast op een cliffhanger. Een seizoen telt tientallen afleveringen. Wie na de eerste gratis afleveringen verder wil kijken, betaalt. “Het is nu een veelbesproken onderwerp omdat het fictie betreft, terwijl vrijwel alles wat nu verticaal op socialmedia staat echt is.” Juist die combinatie maakt het format interessant: originele content, een eigen publiek én directe inkomsten. “Op VidCon probeerde ik met het panel van specialisten te achterhalen of microdrama een product is of een feature.” Nieuwe kijkers worden binnengehaald met advertenties op sociale media en vervolgens naar de app geconverteerd. Als product, in China, worden de video’s geproduceerd voor publicatie ín een aparte app. Het aanbod in apps is echter inmiddels zo groot dat de user acquisition-kosten niet kunnen worden terugverdiend. “Wie twintig tot dertig euro moet uitgeven om één betalende gebruiker te werven, houdt onderaan de streep weinig over. De verliezers stapelen zich op”, constateert De Boer. Zijn conclusie na het panel is helder: “Microdrama is een genre, een vorm. Geen nieuw product.” Dat biedt mogelijkheden voor gevestigde spelers. Zo lanceerde Hollywood Producent Issa Rae onlangs de micro-thriller ‘Screen Time’ op TikTok en PineDrama. De serie genereerde in de eerste week al bijna 75 miljoen weergaven. Netflix experimenteert al met verticale feeds ter promotie van zijn bestaande aanbod, Amazon zou met Prime Video achter de schermen werken aan een speciaal tabblad ‘Shorts’ of ‘Minis’. De Boer verwacht dat deze beweging evengoed opgaat voor lokale spelers zoals NPO Start en Videoland. Voor traditionele mediabedrijven zit de learning niet enkel in het format zelf, maar in wat het blootlegt over kijkgedrag. “Ondanks de vermeende abonnementsmoeheid blijken mensen wel degelijk bereid te betalen voor kort, verticaal gefilmd drama, voor een klein seizoen met tien cliffhangers per tien minuten. Voor YouTube-content, hoe goed geproduceerd ook, gebeurt dat echter niet.” De Boer kan niet vertellen met welke marktpartijen hij momenteel gesprekken voert over dit onderwerp en hoe de commerciële beeldvorming eromheen verloopt. “En de rek is er nog lang niet uit. Waar het ‘micro’-succes begon met video, verschuift de trend nu zelfs al richting het pure audio-domein. Platformen zoals Pocket FM laten zien dat de honger naar snackbaar ‘micro-drama’ inmiddels moeiteloos de sprong maakt van het scherm naar de koptelefoon.” Foto: Incase (cc)

In de rubriek De Overstap gidst ict‑journalist Robbert Hoeffnagel de ict-pro en -beslisser naar soevereine zakelijke oplossingen. Deel 7: de moeite die organisaties hebben om concrete keuzes te maken, Fransen willen overstappen voor zakelijke cloudgebruikers makkelijker maken en ga zelf experimenteteren met containerplatforms als portainers of CasaOS!Hoe snel gaat die overstap naar digitale soevereiniteit nu eigenlijk echt? Dat vroeg een cio van een financiële instelling mij laatst. Daar moest ik toch even over nadenken. Want aan de ene kant gebeurt er veel. Overheden, bedrijven en instellingen praten niet meer alleen over digitale soevereiniteit, maar zetten ook concrete stappen. Aan de andere kant hoor ik nog altijd discussies waarvan ik denk: hebben we het nu echt over hetzelfde onderwerp?Positief is natuurlijk dat de beweging op gang is gekomen. Neem de plannen van de Nederlandse overheid om te werken aan een zo soeverein mogelijke cloud, gebaseerd op de Haven-standaard. Of neem het bericht dat opnieuw een Duitse deelstaat afscheid neemt van Office 365 en overstapt op Nextcloud. De lijst met proof of concepts, pilots en daadwerkelijke migratieprojecten wordt inmiddels behoorlijk lang.Maar daar staan ook heel andere signalen tegenover.De Belgische consultant Jan Guldentops windt zich bijvoorbeeld al langer op over de manier waarop de Vlaamse overheid besloot om voor Microsoft Copilot te kiezen. Zijn probleem daarmee is niet alleen de nog verder toenemende afhankelijkheid van Microsoft, maar ook het kennelijk niet meewegen van berichten over de matige kwaliteit, het ontbreken van een aanbesteding en het feit dat alternatieven nauwelijks serieus lijken te zijn bekeken. Het resultaat: een discussie over de vraag hoe serieus sommige ambtenaren cq overheden digitale soevereiniteit eigenlijk nemen. In de Belgische politiek lijkt deze kwestie in ieder geval nauwelijks te spelen.Ook in Nederland gebeuren soms dingen die de wenkbrauwen doen fronsen. Zo hoorde ik onlangs een it-manager van een utiliteitsbedrijf in vrijwel één adem zeggen dat hun organisatie onder NIS2 valt en dus onderdeel van de kritieke infrastructuur is, maar dat men binnenkort ook met Microsoft Copilot aan de slag gaat. Een andere it-manager vertelde enthousiast hoe werken met Claude de productiviteit van developers flink verbetert, terwijl er intern binnen zijn bedrijf juist stevige discussies lopen over digitale soevereiniteit, want ook zij vallen ondere NIS2.Precies daar zit de spanning van dit moment. Veel organisaties begrijpen inmiddels best dat digitale soevereiniteit belangrijk is. Maar zodra er concrete keuzes moeten worden gemaakt, botsen principes met praktijk, beleid met gemak, en lange termijn met korte termijn.Diezelfde cio van de financiële instelling die vroeg hoe snel het nu met digitale soevereiniteit gaat, vertelde dat hij veel met collega’s over dit thema spreekt. Volgens hem steekt niemand bewust het hoofd in het zand. Het probleem zit ‘m vaak ergens anders: bij de rest van de boardroom.Andere belangenVeel bestuurders willen vooral zo snel mogelijk ai in productie nemen. Waarom? Afgezien van de lobby van de hyperscalers denken of verwachten veel c-level executives dat ai tot forse productiviteitsstijgingen kan leiden. En minstens zo belangrijk is een tweede argument: zij willen ai omdat concurrenten er ook mee bezig zijn. De druk om niet achter te blijven is groot.Dan komt de bestaande platformleverancier, vrijwel altijd een hyperscaler, handig om de hoek kijken. Wie al diep in het ecosysteem van Microsoft, AWS of een andere grote aanbieder zit, krijgt enterprise-ai bijna als logische vervolgstap gepresenteerd. De verleiding is groot om die route te kiezen. Het alternatief — eerst of tegelijkertijd migreren naar een soeverein(er) platform — klinkt in veel boardrooms als vertraging, riskant, kostbaar en organisatorisch gedoe.Migreren naar een soeverein platform klinkt in veel boardrooms als riskant, kostbaar en gedoe.Vanuit dat perspectief is migratie lastig te verkopen. Na een overstap naar een ander platform staat de organisatie in de ogen van veel bestuurders hooguit op dezelfde strategische positie als daarvoor. Er is geen nieuwe omzet, geen zichtbare productiviteitswinst en geen spectaculaire ai-demo voor de raad van bestuur. Terwijl ai juist wordt gezien als iets waarmee de organisatie de concurrentie kan voorblijven – of in ieder geval kan bijhouden.Daarmee wordt digitale soevereiniteit in de praktijk vaak geen technische discussie, maar een bestuurlijke afweging. Digitale autonomie gaat echter niet alleen over cloudplatformen, dataopslag of softwarekeuzes. Het gaat juist gaat over risico’s, continuïteit, compliance, afhankelijkheden en strategische bewegingsvrijheid. Alleen zijn dat begrippen die minder makkelijk scoren dan ‘ai-productiviteit’ of ‘sneller innoveren’.‘Lastige rol’ voor wetgevingJuist daarom speelt wetgeving zo’n belangrijke rol. NIS2 dwingt organisaties bijvoorbeeld om veel scherper na te denken over digitale weerbaarheid, leveranciersrisico’s en ketenafhankelijkheden. Dan is afhankelijkheid van Amerikaanse hyperscalers natuurlijk al ‘een punt van aandacht’ cq een rode vlag. Daar komt echter bij dat ook op het gebied van privacy en internationale datadoorgifte de druk fors is toegenomen.Neem de recente juridische discussie in de Verenigde Staten rond de positie van de Federal Trade Commission (FTC) in relatie tot privacyafspraken tussen de EU en de VS. De kern daarvan is – om een understatement te gebruiken – ‘ongemakkelijk’: hoe neutraal en betrouwbaar is het Amerikaanse toezicht eigenlijk vanuit Europees perspectief? Volgens het Amerikaanse hooggerechtshof is de FTC in ieder geval helemaal niet neutraal en onafhankelijk. Daarmee komt opnieuw de fundamentele vraag op tafel die al jaren boven de markt hangt: zijn de Europese en Amerikaanse juridische regimes op het gebied van privacy en datatoegang eigenlijk wel verenigbaar?Formeel zijn daar steeds oplossingen voor bedacht: juridische constructies, afsprakenkaders, aanvullende waarborgen. Maar de onderliggende spanning verdwijnt niet. Het kostte de Europese Commissie al de nodige juridische acrobatiek om eerdere privacyafspraken met de VS overeind te houden. Critici, onder wie de bekende Oostenrijkse privacyjurist Max Schrems, wijzen er al langer op dat dit probleem niet met geruststellende verklaringen verdwijnt. En wat betekent dat dan voor bedrijven in de kritieke infrastructuur van Nederland? Laten we vaststellen dat de urgentie om goed naar afhankelijkheden te kijken er zeker niet minder op is geworden.Geen rechte lijnEn daarmee zijn we terug bij de vraag van die cio: hoe snel gaat de overstap naar digitale soevereiniteit nu echt? Het eerlijke antwoord is, denk ik: sneller dan een paar jaar geleden, maar langzamer dan nodig is. We zitten midden in een overgangsfase. De urgentie wordt breed gevoeld, de eerste serieuze alternatieven bewijzen zich in de praktijk, en overheden en bedrijven durven vaker dan voorheen concrete stappen te zetten. Tegelijkertijd trekken gemak, bestaande contracten, ai-hype en commerciële druk organisaties nog altijd richting dezelfde grote Amerikaanse platformen.Digitale soevereiniteit is een hobbelige route vol tussenstappen, tegenstrijdigheden en ongemakkelijke keuzesDigitale soevereiniteit is dus geen rechte lijn van afhankelijkheid naar autonomie. Het is een hobbelige route vol tussenstappen, tegenstrijdigheden en ongemakkelijke keuzes. Maar één ding wordt steeds duidelijker: wie dit onderwerp blijft behandelen als een idealistisch it-thema, mist de kern – of we nu lid van de raad van bestuur zijn of it-specialist. Het gaat inmiddels om bestuurlijke controle over digitale infrastructuur. En die discussie is nog maar net begonnen.Franse toezichthouder wil overstappen makkelijker makenWerden de Fransen ook in de EU lange tijd als overdreven chauvinistisch gezien, inmiddels gaan ze voorop in ‘de strijd’ om digitale autonomie voor Europa (en inderdaad: Frankrijk). De Franse toezichthouder Arcep heeft nu nieuwe richtlijnen vastgesteld die zakelijke cloudgebruikers meer keuzevrijheid moeten geven. De regels zijn vooral bedoeld om financiële en technische drempels weg te nemen bij het overstappen naar een andere cloudprovider of het gebruik van meerdere cloudplatformen naast elkaar.De richtlijnen komen voort uit de Franse SREN-wet, die Arcep de taak geeft om een kader te ontwikkelen voor cloudmigraties en multi-cloudgebruik. Ook passen ze binnen de Ambition 2030-strategie van Arcep, waarin meer vrijheid bij de keuze van cloudservices een belangrijk doel is.Arcep heeft twee documenten opgesteld. Het eerste document gaat over de kosten die cloudproviders nog mogen meenemen bij het bepalen van overstapkosten, los van de egress fees, ofwel de kosten voor het verplaatsen van data uit een cloudomgeving. Overstapkosten mogen nog tot 12 januari 2027 in rekening worden gebracht. Vanaf die datum zijn ze verboden.Het tweede document gaat specifiek over egress fees bij multi-cloudoplossingen. Daarbij geeft Arcep een uitsplitsing van kosten die samenhangen met datatransfers, bijvoorbeeld rond de infrastructuur die nodig is om gegevens tussen verschillende cloudomgevingen te verplaatsen.De nieuwe richtlijnen bouwen voort op een eerder besluit uit februari 2025. Daarin stelde Arcep voor om het maximumbedrag voor egress fees bij het overstappen naar een andere cloudprovider op nul euro te zetten. De Franse minister voor Kunstmatige Intelligentie en Digitale Zaken nam dat voorstel later over.Met de nieuwe richtlijnen wil Frankrijk voorkomen dat zakelijke gebruikers onnodig vastzitten aan één cloudleverancier. Voor enterprise-klanten kan dat meer ruimte geven om cloudstrategieën te ontwikkelen waarin flexibiliteit, kostenbeheersing, continuïteit en digitale soevereiniteit zwaarder meewegen.‘Er zijn geen Europese leveranciers’Die opmerking hoor ik nog regelmatig. Ik sprak daar laatst Chris McCabe over. Hij is oprichter van de Ierse startup CipherCue. Onzin, vond hij dat. Zijn bedrijf heeft een service ontwikkeld waarmee aan de hand van scans van het netwerkverkeer van een organisatie in kaart gebracht kan worden welke tools en platformen zij gebruiken. Het bedrijf richt zich in eerste instantie op het in kaart brengen van het verkeer afkomstig van cybersecurity tools, maar overweegt dit uit te breiden met andere productgroepen.Om tegengas te kunnen geven aan het argument dat er geen Europese vendoren zouden zijn die zelf hun eigen tools ontwikkelen, is CipherCue bovendien begonnen met het opstellen van een directory van Europese tools. Vooralsnog vooral op het gebied van cybersecurity. Denk dus aan Europese vpn-ontwikkelaars, aanbieders van zelf ontwikkelde iam-oplossingen, waf-firewalls, noem maar op. Zijn bedrijf heeft nog lang niet alle aanbieders in kaart gebracht, vertelde McCabe, maar heeft alleen al rond security 39 aanbieders geïdentificeerd. En we zijn nog verre van compleet, vertelde hij.Ga zelf experimenterenBij vrijwel iedere discussie over digitale soevereiniteit wordt wel de opmerking gemaakt: ‘Ik zou zelf ook moeten overstappen’. Mijn eigen avonturen op dit gebied heb ik in ‘De Overstap’ al meermalen beschreven. Maar met alleen Linux op een laptop zetten, zijn we er natuurlijk niet. Ik denk dat we er goed aan doen ook met andere Europese danwel open source-tools en software aan de slag te gaan.Het uitproberen van nieuwe tools kan echter ook leiden tot technische problemen. Om te voorkomen dat we daarna keer op keer de computer van een nieuwe Linux-installatie moeten voorzien, gebruik ik graag CasaOS of Portainer. Daarmee krijg je thuis de beschikking over een containerplatform en wordt experimenteren een stuk makkelijker. Een mislukte test betekent dan in ieder geval niet meteen dat de hele computer vastloopt en je helemaal vanaf nul opnieuw moet beginnen. Je gooit simpelweg de container weg en start een nieuwe.Zo draai ik nu CasaOS op een kleine server. Daarop heb ik in aparte containers momenteel onder andere Immich geïnstalleerd voor het bewaren van foto’s. Ook heb ik Ollama geïnstalleerd omdat ik graag wil kijken of het lukt om in mijn thuisnetwerk ai-modellen als Llama of Kimi te gebruiken. Het resultaat? Ja, het draait. Maar de prestaties zijn op z’n best mager te noemen. Maar ja, wat wil je ook met een server waar niet eens een GPU in zit. Er gaat dus een zwaarder uitgevoerde server komen. Ben ik daarmee een ’thuisdatacenter’ aan het bouwen? Nee hoor, het blijven gewoon kleine kastjes die onder een beeldscherm passen.Ook ben ik met Tailscale aan de slag gegaan. De website van dit bedrijf ziet er ingewikkelder uit dan installatie en gebruik in de praktijk is. Tailscale is gebaseerd op open source-technologie en maakt het mogelijk om via internet op heel eenvoudige wijze toegang tot de eigen server(s) thuis te krijgen, zonder dat er allerlei poorten opengezet behoeven te worden. Het ‘self hosten’ van allerlei tools en applicaties die je vervolgens ook buitenshuis wilt kunnen gebruiken, wordt er een stuk makkelijker door. Tailscale installeren is heel eenvoudig, maar hou er rekening mee dat je in eerste instantie uitsluitend via SSH kunt werken. Met een open source-tool als Rustdesk kun je echter ook via een grafische interface vanaf de camping of waar dan ook op de computers thuis kijken, bestanden openen en dergelijke.Tenslotte nog twee interessante tooltjes. De eerste is Datacenter.fm. Nee, dat is geen radiozender. De ontwikkelaar wilde dit bereiken: ‘Experience the real-world sounds of ai’. Het is een interessante manier om de milieuimpact van ai te visualiseren.De tweede tool is FragDasPDF. De eenvoudigste optie op deze website maakt het mogelijk te chatten met een pdf die je uploadt. Maar eigenlijk biedt deze website vooral tools voor onderzoek en literatuurstudies. Handig voor wie een MBA doet. Of kinderen op MBO of HBO heeft.

De vraag verschuift van ‘Wat vinden wij hier zelf van?’ naar ‘Klopt dit advies van het systeem?’

Onderzoekers van Sysdig zeggen voor het eerst een ransomware-aanval te hebben waargenomen die vrijwel volledig werd uitgevoerd door een AI-agent. Volgens het beveiligingsbedrijf combineerde het systeem zelfstandig verkenning, laterale beweging, credentialdiefstal en database-extorsie, zonder zichtbare menselijke tussenkomst tijdens de aanval. De aanval, die door Sysdig de naam JADEPUFFER heeft gekregen, begon met het misbruiken van […]

Het Chinese AI-lab Z.ai, voorheen Zhipu AI, lanceerde deze week ZCode. De gratis applicatie is een IDE gebouwd rond het eigen model GLM-5.2. Daarmee neemt Z.ai het rechtstreeks op tegen Cursor, Claude Code, GitHub Copilot en Google Antigravity. ZCode is niet zozeer een klassieke IDE met een AI-chatvenster erbij, maar draait volledig om de ZCode […]

Soevereiniteit is gewoon informatieveiligheid, en dat kun je auditten.

Samsung Electronics lijkt opnieuw een recordkwartaal tegemoet te gaan. De sterke vraag naar geheugenchips voor AI-toepassingen blijft groter dan het beschikbare aanbod, waardoor prijzen verder oplopen en de winst van de Zuid-Koreaanse chipproducent naar verwachting fors stijgt. Dinsdag publiceert Samsung een voorlopige winstindicatie over het tweede kwartaal. Analisten rekenen volgens gegevens van LSEG op een […]

Considerati, een adviesbureau uit Amsterdam, heeft zijn Public Affairs-praktijk verkocht aan het Britse Flint Global. De Public Affairs-praktijk van Considerati houdt zich bezig met de positionering van organisaties, het verlagen van drempels voor groei en markttoegang, het leggen van verbindingen met politiek en andere stakeholders, en de behartiging van belangen richting beleidsmakers.